Luciano ravasio dumela testo



L’è rïàt ol Duméla:


gh’ó zamò sinquant’agn


e me sènte öna mósca


in de tila del ragn.


L’è ü pecàt deentà ècc


quando ’l cör l’è amò in fiùr,


pié de sògn i cassècc


dré a scadì ormai pò a’ lur.


L’è rïàt ol Duméla:


giubilèi, pórte sante,


mai che l’rìe ön’indülgènsa


se m’tribüla co i banche.


Mé ó sunàt la chitara


anche l’öltem de l’an,


’ntàt i siòre i balàa


e i brindàa co ’l sciampàgn.


E l’è rïàt ol Duméla,


e ön aügürio mè fàl:


de fàs töcc buna céra,


che nissü l’campe mal.


Dòpo, in fì de la féra,


a i è amò crus e passiù,


guai, però, fà mìa ’l piéno


di piö bèle intensiù.


E l’è rïàt ol Duméla,


e se arde piö in là


l’ispaènta, l’incanta,


ol pensér de ’l domà,


perchè ol mónd a l’và inante


anche sènsa de nóter


e se l’òm a l’fà ’l bambo


Dio l’se invènta ergót d’óter.